تداوم دردی ناآشنا

اوج سردرگمی را زمانی درک کردم که هرازچند گاهی، وجودم پر می شد از علاقه ام نسبت به او ، به غصه ها و سیگارهای ممتدش ، به ابهامش بعد از ترک شدن توسط من که فکر می کردم ، دنیا روی سرم آوار می شد و مانند کودک بی پناهی بودم که می خواستم تصمیم های عجولانه و احساسی بگیرم....بعد از آن اندکی بیش طول نمی کشید تا وجودم از سیاهی پر شود .... درست همان زمانی که شرفش را زیر پا گذاشت و مرا در ماراتنی بی هدف رها کرد ؛ آری! به این قسمت از خاطرات که می رسم سیاهی مبهمی در وجودم با تمام قدرت دفع می کند دلتنگی های

بی منطق

چند لحظه قبل را !